سفر طالقان خوب بود براي بچه ها كه طبيعت پراز جاذبه هاي بديع و هيجان
انگيزه  براي من و نوشين هم كلي تجربه بود كه همهء كارهاي اين 14 وروجك
را بايد دوتائي رفع و رجوع مي كرديم . از غذا و تفريح و خواب و نقاشي و
آموزش و . . . خلاصه برگشت با ميني بوس
روزشمار معكوس بازشدن بچه ها كه از اواخر مرداد شروع شده بود امروز به 9 رسيد
ظاهرا همگي در اشتياقند كه زودتر مدرسه ها باز بشه  حالا علتش خسته شدن
از خانه است يا واقعا مدرسه را دوست دارند . جالبه كه همزمان با شمارش
معكوس مانده به مدرسه شمارش معكوس رفتن به طالقان را هم انجام مي دادند و
حتي در طالقان هم موضوع يادشان نرفته بود
امروز ابي (ابوالفضل اولي ) بعد از نرمش صبحگاهي گفت من فكر مي كنم از
اين فرصت استفاده كنم و خوب درس بخوانم تا وقتي بزرگ شدم آدم خوبي بشم
.گفتم تو كه آدم خوبي هستي وبا اين فكرت آيندهء خوبي براي خودت مي سازي
تا وقتي بزرگ شدي هم خودت به كسي نياز نداشته باشي و هم بتوني به بچه
هائي كه نياز دارند كمك كني

 

ما چهارشنبه به آستارا سفر كرديم. اول به خانه خاله گيتي رفتيم. بعضي از بچه‌ها به خانه رفتند و بعضي از بچه‌ها در حياط ماندند. من هم در حياط ماندم و در آفتاب نشستم و ساعت ماندم. فرداي آن روز به سر خاك باباي بابا ياور رفتيم. سپس به لب دريا رفتيم. هنگام شب به خانه برگشتيم. فردايش به عروسي رفتيم و در عروسي رقصيديم. كيك و آبميوه هم خورديم. روز آخر به رودخانه رفتيم و در آن جا شنا كرديم و من يك ماهي سفيد زيبا را در آب ديدم. و بالاخره به خانه‌ي خودمان در روز دوشنبه برگشتيم.

ديروز به باغ رفتيم. اول رودخانه را ديدم و ميگو گرفتم. 14 دختر هم از مركز آزادي آنجا بودند. من با فريبا بازي كردم. با هم واليبال بازي كرديم. سپس به باباي دينا كمك كرديم كه آتش را روشن كند. بعد نهار خورديم و 5 دقيقه بازي كرديم. سپس به خانه رفتيم.

شيربرنج يكي از صبحانه هاي محبوب پسرهاي ماست مخصوصا وقتي بعد از 30-20 دقيقه نرمش صبحگاهي وارد غذاخوري خانه كه يك خانه كوچك درجنوب خانه اصلي بچه هاست ميشوند و بوي برنج ايراني وگلاب همهء فضارا پركرده. . . .
تواينجور مواقع مهيار ميگه آخ جون شيربرنج داريم و پس از خوردن اولين پياله ميگه بازم ميشه ومن درحاليكه براش ميريزم با خودم ميگم اين استقبال از صبحانه اي كه صبح زود براشون پختم در واقع تشكريه كه اونها در برابر تشكر هميشگي من بعد از نرمش صبحگاهي ازشون مي كنم كه بچه ها مرسي كه باعث شديد منهم امروز باز ورزش صبحگاهي كنم .
.
.

وامروز هم

باز سخن از مرزها بود

باید

باید

باید

ویاد ی:

روح پدرم شاد که می گفت به استاد       فرزند مرا عشق بیاموز ودگر هیچ نیاموز

امروزدوستان مجمعی آمدند وگفتند وندیدند ونشنیدند وزفتند

یاد بیهقی و مغول نیفتید که اینان دوستان وهمراهانند

امروز با بچه ها در خیاط فرش وموکت را شستیم

شستن گویا کار حاشیه ای بود

که متن آب بازی بود  ونشاط خیس شدن دراین روزهای گرم تابستان

پرسش اینست:

ما به آنها می بخشیم

یا آنها به ما؟

ما به آنها فرصت وقوت هایی را می بخشیم

تا آنها ضعف ها وتهدیدهای میانسالیمان را کاهش دهند؟

شاید هم ما وانها خانواده ای باشیم که درکنار هم امنیت ونیازهای عاطفی مان را می یابیم

هرچه هست

پیوندی ست دوسویه

اگر بتوانیم بی منتی را تمرین کنیم

فهم می توانیم بکنیم؟!   فردوس دمی ز بخت آسوده ی ماست   دوزخ شرری زرنج بیهوده ی ماست

دیروز به مناسبت روز خانواده در تهران برنامه ای برگزار شد ،به همت موسسه پژوهشی کودکان دنیا

خانواده هایی معرفی شدند ،ژنی ،چون کامکارها ،برومند ،رشیدی ،پیشداد

وخانواده هایی عاطفی،چون مدرسه مشارکتی ،سیزده آبان ،ظفری ،شریف

بی شک زحمت زیادی کشیده شده بود وجای سپاس بسیار دارد

وشاید جای خانم میرهادی در کنار فرزند خلف عاطفی اش خیلی خالی بود

آقای یوسفی را دوست داریم

 وامیدواریم در کنارش در سالهای آتی بتوانیم به واژه  بی سزپرست یا بد سرپرست

به گونه ای دیگر پرداخت